Expresso Tip

मे २०१८ च्या सुमारास मी आणखीन एक प्रोजेक्ट सुरु केला, तो म्हणजे ड्रायविंग शिकण्याचा. प्रोजेक्ट इतक्यासाठी कारण तिथे ड्रायविंग शिकून लायसन्स मिळवण्यासाठी भरपूर वेळ, पैसे आणि नशीब खर्ची घालावं लागतं. खरंतर माझ्याकडे गेली सुमारे १२ वर्ष भारतातलं लायसन्स होतं आणि किमान दोन वर्ष मी पुण्यात नियमितपणे माझी गाडी चालवत होतो. पण इथे गाडी चालवणं आणि पुण्यात गाडी “चालवणं" यात जमीन असमानाचा फरक आहे. आणि त्यातून लायसन्सची परीक्षा म्हणजे तर अग्निदिव्यच! तिथे मुलभूत गरजांमध्ये अन्न, वस्त्र आणि निवाऱ्याच्या पाठोपाठ बहुदा गाडीचा नंबर लागतो. युकेमध्ये प्रत्येक घरामागे १.२ गाड्या आहेत. त्यातून स्कॉटलंडमध्ये तर मुख्य शहरं वगळता सार्वजनिक वाहतूक यथातथाच आहे. तेंव्हा स्वतःच्या वाहनाला पर्याय नाही. माझा तिथे राहण्याचा कालावधी निश्चित नसल्याने अगदी लगेच गाडी विकत घेण्याचा विचार नव्हता. पण लायसन्स काढून किमान गाडी भाड्यानी घेऊन तरी कुठेतरी फिरत येईल अशी अपेक्षा होती. गाडी न घेण्याचा निर्णय हा योग्यच ठरला. पुढे कोव्हिडच्या काळात जेंव्हा अचानक मायदेशी परतावं लागलं तेंव्हा त्याचा प्रत्यय आला. त्यातून तिथे ...

युकेला जी काही चार वर्ष मी होतो त्यात आवर्जून एक गोष्ट केली ती म्हणजे दर वर्षी भारतभेट. कामानिमित्त कुठेही गेलो तरी मन आपल्या मातीत, आपल्या माणसांतच अडकलेलं असतं ना! २०१८ च्या मेपर्यंत आम्हाला मायदेशी जाऊन आल्याला आठ एक महिने झाले होते. तेंव्हा मन पुढच्या भेटीची वाट बघू लागलं होतं. मात्र मी ग्लासगोच्या ह्या प्रोजेक्टमध्ये नवीनच रुजू झालो होतो. लगेच मोठी सुट्टी घेणं शक्य नव्हतं. माझ्या बायकोची एक कॉलेजमधली मैत्रीण, श्रुती ग्लासगोतच राहते. तेंव्हा तिच्यासोबत बायको आणि मुलगी जाऊन येतील असं ठरलं. लगेच तिकिटं  काढली, बॅगा  भरल्या आणि त्या दोघी निघायला सज्ज झाल्या. अर्थातच माझ्यासाठी त्यांना एअरपोर्टवर बाय करणं तितकंसं  सोपं नव्हतं. त्यांना सोडून मी ऑफिसला गेलो तेंव्हा ऑफिसमधील एका अनुभवी मित्रानी समजावलं की पहिले काही दिवस मुलीची खूप आठवण येईल. मग दोन चार दिवस बायकोची आठवण येईल. मग मात्र सगळं नॉर्मल वाटू लागेल. आणि झालंही अगदी तसंच. त्या एकटेपणाच्या दिवसांमध्ये मी जरा नित्यनेमानी चालायला जाऊ लागलो. ग्रेट वेस्टर्न रोड हा माझ्या घराजवळचा मोठा हायवे. त्या रस्त्यालगत दुतर्फा अ...